Səhər açılarkən, iplik çəkən çarpaz oturur, qarşısında taxta daraqlar düzülür. Uzun metal dişlərlə örtülmüş bu möhkəm daraqlar musiqi alətlərinə bənzəyir. Lakin onların harmoniyası yun lifləridir.
Daranma başlayır. Əvvəlcə yuyulmuş və qurudulmuş yun darağın dişləri arasına yerləşdirilir. Sənətkar iplik çəkən lifləri tutur, uzadır və düzəldir. Toxuma dəzgahının gərginliyinə tab gətirməli olan uzun lifləri* əriş ipləri üçün seçir.
İkinci darağı dabanları arasına bərkidərək, o, yun lentini çəkməyə başlayır. Bu uzun, yumşaq və nazik lent sonra iplik çarxına sarılır. O, hamar, möhkəm bir ipə çevriləcək və həmin ip qadının bacarığının təcəssümü olacaq.
Səs yoxdur, yalnız liflərin sabit xışıltısı və qadının anasının bir vaxtlar oxuduğu köhnə nəğməni səssizcə zümzümə etməsi eşidilir. Burada da məkan müqəddəsləşir: yun yalan danışmır. O, yalnız səbirli ələ və sevgi dolu ürəyə təslim olur.